PRIVACY DISCLAIMER

© 2018 Unplug Jezelf

Kracht: Hoe kan vluchten voor je emoties leiden naar burnout?

November 10, 2016

 

 

 

'Ze' zeggen dat burnout altijd werkgerelateerd is. Bij mij was het echter iets heel anders wat mijn trein liet stil zetten: mijn vader werd ziek. Hij werkte op dat moment 2 weken op, 2 weken af, in Amerika toen hij daar plots werd opgenomen in het ziekenhuis. Dit werd een viervoudige bypass. 

 

 

En ik liep ook al een tijdje te kwakkelen met m'n eigen gezondheid. 

Ik had back-to-back blaasontstekingen, met veel pijn. 

Maar geen arts die bedacht om verder te onderzoeken, dus waar zou ik me druk om moeten maken? Ik slikte een kuur en ging weer werken!

Ik had dus allang moeten zien dat ik moest stoppen, dat mijn trein veel te hard ging.

En toen mijn vader ziek werd besloot ik ook nog eens te stoppen met roken en (op een hysterische manier, zie ik nu) mijn voeding om te gooien. Dit heeft mij natuurlijk mijn laatste beetje energie opgeslokt. 


Ik stopte mijn verdriet en angsten om mijn vader vooral weg, werkte hard door en deed alles en nog meer wat er van me werd verwacht.

Want iedereen zei dingen zoals dat een bypass de meest uitgevoerde operatie was, dat hij er zo goed als nieuw zou uitkomen, enzovoort, enzovoort. Dus waar zou ik me druk om moeten maken?

Maar ik voelde me totaal verdwaald, een kip zonder kop.

Toen ging ineens het licht uit. Ik had 0 focus, 0 energie.

Ik werd steeds vaker naar huis gestuurd door mijn leidinggevende en ze raadde me aan om even een week vrij te pakken. Heb ik gedaan.  

Uiteindelijk ging het toch echt niet meer en ben ik met HR gaan praten.

The rest is history.

 

Twee maanden later las ik in Flow magazine een artikel over emoties. 

Hoe wij met onze emoties omgaan is iets wat wij vroeger hebben geleerd van onze ouders. Wij leerden van hun welke gevoelens oké waren en welke niet. 

Dus als je als kind vaak hoort dat je vervelend bent als je boos bent of je je aanstelt als je huilt, kun je die emoties later gaan onderdrukken. 

En als die gevoelens dan toch naar boven komen worden we bang, met als gevolg dat je al je verdriet en boosheid kan opstapelen.

 

 

Zelf vergelijk ik het altijd met een skippybal heel hard onder water duwen. 

Dit kost heel veel energie en vroeger of later ontploft de boel.

De eerste stap is om je gevoelens en emoties toe te laten in plaats van er voor te vluchten. Wat een eyeopener!


Achteraf gezien, is het verdriet om de situatie met m'n vader wat mijn trein liet stilzetten maar ik was natuurlijk al heel lang niet gezond bezig. Ik werkte te hard voor een baan die niet bij me paste. Dat is een flink proces geweest om daar achter te komen, maar dat is een heel ander blog.


Ik ben benieuwd of je iets herkent in dit verhaal! Laat je het me weten?


Bron: Flow Magazine nummer 1 2015

 

Please reload

RECENTE BERICHTEN

March 30, 2018

October 30, 2017

Please reload

ARCHIEF
Please reload

ZOEKEN OP TAGS
Please reload